Op grond van de Wet veiligheidsregio’ s is het bestuur van de veiligheidsregio het bevoegde gezag voor de (meeste) taken op het gebied van industriële veiligheid. Veiligheidsregio’ s zouden er voor kunnen kiezen (een deel van) deze taken uit te laten voeren door een andere veiligheidsregio, de maatlatregio. Ook kunnen besturen van veiligheidsregio’ s er voor kiezen hun bevoegdheden te mandateren aan bijvoorbeeld het bestuur van een maatlatregio.

Het laten uitvoeren van taken door een andere organisatie kan worden geregeld in een dienstverleningsovereenkomst (DVO). Dit model voor zo’n overeenkomst bevat afspraken waarmee de relatie tussen een maatlatregio (opdrachtnemer) en een veiligheidsregio (opdrachtgever) wordt geregeld. De afspraken hebben betrekking op de uit te voeren taken, de financiële aspecten en de uitvoering. De kwaliteitsaspecten zijn in de vorm van een service level agreement (SLA) opgenomen in de bijlage behorende bij de DVO.
Dit model DVO gaat ervan uit dat de maatlatregio geen bevoegdheden (tot bijvoorbeeld het aanwijzen van bedrijfsbrandweerplichtige inrichtingen en het toepassen van een last onder dwangsom of bestuursdwang) gemandateerd krijgt. De maatlatregio legt derhalve op basis van dit model DVO zijn bevindingen in de vorm van een advies en eventueel een conceptbeschikking voor aan het bevoegde bestuur van de veiligheidsregio. Laatstgenoemde regio kan zelf besluiten of het advies wordt opgevolgd of niet. Wanneer het wenselijk is om ook de bevoegdheden te mandateren aan de maatlatregio zal de DVO dienovereenkomstig moeten worden opgesteld.

Indien een veiligheidsregio niet alleen de taakuitvoering wil overdragen maar ook haar bevoegdheden wil mandateren aan een maatlatregio, is naast een DVO tevens een mandaatbesluit nodig. Voor een op te stellen mandaatbesluit is een model beschikbaar. Indien de taakuitvoering (mede) betrekking heeft op het uitvoeren van inspecties (toezicht) zullen bovendien de desbetreffende ambtenaren in dienst bij de maatlatregio (opdrachtnemer) aangewezen moeten worden als toezichthouders. Hiervoor is een aanwijzingsbesluit nodig van de opdrachtgevende veiligheidsregio. Ook voor de aanwijzing van toezichthouders is een model beschikbaar. Deze aanwijzingsbevoegdheid zou overigens ook gemandateerd kunnen worden aan de maatlatregio. Het model mandaatbesluit voorziet daar ook in.

De uitvoering van de taken op het gebied van industriële veiligheid moet voldoen aan de eisen die voortvloeien uit de Maatlat Beterzo (zie de brief van de staatssecretaris van VROM d.d. 14 juli 2006). Ook de brandweer heeft op voordracht van de NVBR in de veiligheidskoepel afgesproken om aan de eisen van de maatlat te gaan voldoen. Bij dit besluit is afgesproken dat indien een veiligheidsregio zelf niet aan de maatlat kan of wil voldoen deze regio zich aansluit voor de uitvoering van inspectietaken bij haar maatlatregio (zie ook de circulaire van BZK “Uitvoering Brzo ’99 n.a.v. BeteRZO”). De eisen van de maatlat vormen dan ook de basis voor dit model voor een DVO. Het model laat ruimte voor het maken van afspraken over welke taken onder de overeenkomst worden gebracht. Daarbij wordt onderscheid gemaakt in taken die liggen op het basisniveau (taken die in ieder geval onder de overeenkomst vallen) en taken die liggen op het aanvullende niveau (taken die desgewenst onder de overeenkomst vallen). Daarnaast zijn de afspraken vanuit de maatlat en het project Beterzo (bijvoorbeeld het implementeren van de NIM-Inspectiemethodiek) in deze overeenkomst verwerkt.

De Minister van Veiligheid en Justitie verleent op grond van artikel 55 van de Wet veiligheidsregio’s in samenhang met artikel 8.1 en bijlage 2 van het Besluit veiligheidsregio’s een bijdrage in de kosten die voor de veiligheidsregio’s voortvloeien uit de uitoefening van hun taken. Als gevolg hiervan zullen alle regio’s, op basis van het aantal VR-bedrijven, een bijdrage van het Rijk ontvangen. Dit impliceert dat een maatlatregio die werkzaamheden uitvoert voor een andere regio de kosten volledig in rekening brengt bij die andere regio.
​